Just another day…

Mijn ‘niet zo just another day’ was zaterdag 19 september. Om 3.48 maakte Nore mij mama en stond de hele wereld stil.. Oké, niet waar, de hele wereld ging keihard door, maar ik stond stil! Wauw, in mijn armen lag een piepklein poppenmeisje. Na heel lang te hebben geknuffeld en haar bewonderd te hebben ging René haar samen met de

verpleegkundige aankleden. Van te voren hadden we een meiden en jongens setje in de ‘je weet maar nooit-tas’ gestopt. ( de planning was thuis te bevallen, dat liep alleen anders) Maanden geleden had René de jongenskleding uitgekozen en ik de meidenkleding. Pink all over! 

41.jpg

René en Nore

Dus veranderde ons kleine blote baby-meisje binnen no time in een klein roze zuurstokje. Daarna was het natuurlijk tijd voor Nore om met papa te knuffelen. De beschuit met muisjes en de champagne werd binnen gereden, hoewel de champagne al snel werd vervangen door een sterke bak, zwarte koffie! Man, wat was ik daar aan toe. Vervolgens natuurlijk maar wat trots de nieuwbakken opa’s en oma’s bellen en de even trotse oom’s en tante’s van hun nachtrust ontdoen. Want iedereen mocht het weten! Niet lang daarna kwamen de voor mij magische woorden ‘je mag douchen!’ Dus in een rolstoel de gang door naar de douche. De nachtzusters feliciteerden mij en ik zat zo trots als een pauw alle felicitaties in ontvangst te nemen. Na de lekkerste douche ever mocht ik naar de kraamkamer. Dus terwijl de verpleegkundige mijn tassen in de douche aan het pakken was liep ik op blote voeten richting kraamkamer. Werd ik toch even hard terug gefloten want er stond niet voor niets een bed in de gang.. Serieus? Eh…zo te zien wel. Voor mijn idee kon ik wel weer een piepklein marathonnetje doen ( ik was tenslotte gelijk van de pijn in mijn bekken af!) maar daar dachten ze hier duidelijk anders over. Maar goed ook want toen ik braaf op bed ging liggen werd me pas duidelijk hoe moe ik eigenlijk was. De nacht van donderdag op vrijdag had ik niet geslapen vanwege de pijn in mijn bekken en de nacht van vrijdag op zaterdag werd Nore geboren. Om half 7 mochten de opa’s, oma’s, oom’s en tante’s komen dus we hadden nog een uurtje om even te relaxen. René kreeg ook een bed en natuurlijk kreeg meneer het voor elkaar om even weg te doezelen terwijl ik nog na lag te stuiteren van de adrenaline! Half 7 ging onze deur open en daar stond de (bijna) hele familie! Na flink wat foto’s,kusjes, knuffels en kado’s keerde de rust even weder. We kregen ontbijt en moesten nog wachten op de kinderarts. Nore was een vruchtwaterkakkertje dus ze moest nog worden nagekeken. Helaas was het erg druk op de afdeling dus het duurde best een tijd maar uiteindelijk zat ik begin van de middag heerlijk thuis op de bank met een  goedgekeurde baby. Omdat Nore nog flink misselijk was dronk ze niet en kregen we een hele lieve kraamverzorgster die via het ziekenhuis was geregeld. Zij had een hoop kennis van borstvoeding en zo konden we een goede start maken. ’s Middags en ’s avonds kwamen er nog familie en vrienden en toen was het stil in huize de Ruijter.

29

Welkom op de wereld!

In het ledikantje lag een heel klein babymeisje te slapen, naast mij lag er een zijn slaap in te halen en ik lag in bed op een grote roze wolk, hoe raad je het, te stuiteren! Het had iets magisch om ’s nachts met dat kleine hoopje mens naar beneden te gaan om haar eten te geven ( ik moest Nore vingervoeden omdat ze zelf nog niet goed dronk). Ik herinner me nog goed dat ik op de bank zat met haar en me niet kon voorstellen dat ik haar voor altijd mocht houden. Voor mijn gevoel kon ieder moment de bel gaan en werd ze weer meegenomen ( blame it on the hormones). Nadat ik haar weer in haar bedje had gelegd bleef ik even naar haar kijken. Hoe ritmisch haar ademhaling was, de dekens die daardoor een beetje op en neer gingen.. wat een klein wondertje lag daar, òns wonder.

304.JPG

Het werd ochtend, een nieuwe ‘just another day’.