Nummer 26

A mother is she who can take the place of all others, but whose place no one else can take.

Back in the days

adadasd

Op dit moment ben ik 26 jaar en in het bezit van man, kind, koophuis en 2 auto’s ( waar ik zelfs een blog aan heb gewijd..Het leed dat auto’s heet…) . Ik heb een gezellig clubje vrienden en ben een gelukkig persoon. Heb een diploma spw4 op zak en een diploma cateraar eigen bedrijf en doe her en der nog wat cursussen om de boel bij te spijkeren. Hoe anders was dit 10 jaar geleden. Ik ga dus eens terug in de tijd dat ik nog lekker aan het lanterfanteren was..

2006. 16 jaar oud en bijna klaar met mijn VMBO. Ik zat in Gorinchem op school en oh, wat hebben we de boel daar op stelten gezet. Want met 20 dames en 1 jongen in de klas raad je natuurlijk wel wie het haasje was tijdens de biologieles hoofdstuk 6. Ik werd geacht iedere dag 10 kilometer te fietsen en dat deed ik natuurlijk niet. De trein was toch wat droger, sneller en vooral je werd er niet zo moe van. Op school zelf hebben we aardig wat lessen ge-ehm..entertaind zeg maar. De meeste meiden in de klas hadden toch wel het een en ander aan lef dus daar werd gebruik van gemaakt. Uit het raam klimmen, spijbelen en overgooien met de baby ( neehee..heus geen echte) in het verzorgingslokaal was gewoonte van de dag. Aan het begin van het schooljaar hadden we tijdens de kooklessen ( die kregen we van Ursula, zoals we haar liefkozend noemden naar de gelijknamige heks uit ‘de kleine zeemeermin’) geen zin meer om af te wassen. Dus besloten we alle GFT afval van die dag in een grote pan te dumpen en deze ergens ver, ver achter van alles gezet. Aan het einde van het schooljaar zijn we gaan kijken hoe de status ‘pan’ was. Er werden hele nieuwe diersoorten ontdekt… Maar goed ik heb heus wel mijn best gedaan want ook onder mijn diploma werd een handtekening gezet. In het bijzijn van mijn broers en schoonzus ben ik naar de diplomering gegaan. Want op dat moment waren mijn vader en moeder in Utrecht in het ziekenhuis om mijn zusje bij te staan die een scoliose operatie achter de rug, ja ik neem hem letterlijk,  had en waar het niet zo goed mee ging. Ik zette me overigens ook af in die tijd. Was verdrietig en boos omdat Marieke voor de zoveelste keer was opgenomen en zoals het een echte puber behoort schopte ik dus behoorlijk tegen van alles aan. Ik denk dat er op dat moment ook niet echt tot me door te dringen was. In ieder geval niet voor mijn thuis. Want als het me even niet zinde kreeg je een flinke snauw. Maar buiten het feit om dat ik, laten we zeggen, niet altijd even gezellig was ging het lanzaamaan wel steeds beter. Ik koos voor een studie SPW omdat de zorg me lag. Ik vond het lastig welke kant ik op wilde maar heb uiteindelijk de uitstroomrichting gehandicaptenzorg gekozen. Ik wilde meer kennis over het vak maar heb ook nog steeds een zwak voor het leven in de gevangenis. En daarmee bedoel ik natuurlijk als medewerker. ( ja, ik hoorde je lachen..) Ach, wie weet ooit..  2016 was niet perse mijn topjaar maar als ik nu zo terug kijk kan ik best lachen om de acties die ik uithaalde. Oke, ze waren echt niet allemaal even slim maar ondanks dat ik nog geen snars van de wereld begreep heb ik wel gelachen en ben optimistisch gebleven! Mijn zusje kwam trouwens na 4 weken ziekenhuis weer thuis en knapte langzaamaan weer op en ik dook vol in mijn studie. Want ik zag heus wel in dat daar in die suffe boeken, ergens wel mijn toekomst lag…

Gek om te zien dat er binnen 10 jaar zoveel veranderd is al. Wie weet over een poosje een blog over waar ik wil staan over 10 jaar?

 

Liefs, Anne

Overigens heeft die baby uit het verzorgingslokaal het niet gered.. hij viel op de grond en zijn hoofd brak eraf…

« »

© 2018 Nummer 26. Thema door Anders Norén.