21 juni 2013 ben ik getrouwd met de liefde van mijn leven, René. Sinds 2007 zijn we samen en dat betekend dat er dit jaar 9 jaar op de teller staat! 9 jaar al delen we lief en leed. En onze kers op de taart was onze trouwdag, een dag met alles erop en eraan. Bij deze een serie flashbacks naar die prachtige 21 juni..

21 juni 05:00 Wonderbaarlijk, de wekker gaat voordat ik wakker ben geworden. Ik heb gewoon prima geslapen! Gisteravond zaten we in de tuin met mijn vader, broers, schoonzussen en vrienden nog een slaap-lekker-wijntje te doen, die had in ieder geval gewerkt.Ik heb heerlijk geslapen! Na een verfrissende douche trek ik mijn joggingsbroek aan, zet koffie en komt de schoonheidsspecialiste voor mijn make-up. Een half uurtje later staat mijn vriendin al voor de deur. Zij is kapster en zorgt ervoor dat mijn haar prachtig zit. Wat een heerlijk begin van de morgen. Langzaam aan ontwaakt ook de rest in huis  en de sfeer is relaxed. Om 08:30 staat mijn vriendin voor de deur samen met de buurvrouw van een paar huizen verderop. Zij zullen mij in mijn jurk gaan helpen. Een bijzonder en emotioneel moment. Dit had ik met mijn moeder moeten en willen doen. Niet huilen muts! Je make-up is net gedaan! Boven word ik in mijn jurk geholpen…Hij zit, mijn jurk zit. Het complete plaatje is klaar.

DSCN5604.JPG

Ready, set…

En dan…de bel! Lekker klassiek natuurlijk want wie zou dat toch zijn? Het blijft even stil…wauw..van beide kanten trouwens hoor want dit zal de 1e en de laatste keer zijn dat ik René in 3-delig pak zie! Helaas is het weer niet super, nouja..helaas… Ik had de hele week mega last van hooikoorts dus ergens kwam die regen als een zegen uit de lucht vallen! Dus verplaatsten we ons in plaats van naar de rivier/avelingen, naar een overdekte locatie voor de foto’s. Overigens hebben we ook nog wat mooie buitenfoto’s geschoten toen het droog was.

Na de foto’s zijn we naar mijn oma’tje gegaan. Ze is 91 en kon er die dag niet meer bij zijn vanwege haar gezondheid dus gingen we bij haar langs. Heerlijk om zo’n verzorgingstehuis binnen te komen waar het ontvangstcomité van 3 r0llaters, 1 rolstoel en 2 wandelstokken je opwacht. 20130521_96424Mijn oma kennende was het hele huis geinformeerd! Wat zijn we trouwens blij dat we nog bij haar zijn geweest, dat ze het nog een beetje mee kon maken. Anderhalve maand later is ze overleden. De foto’s die ik heb zijn me dan ook heel dierbaar.

Na het bezoekje aan mijn oma doken we de auto in op weg naar mijn ouderlijk huis waar de hele club ons op stond te wachten. Binnen hebben we heerlijk met elkaar gelunchd. Mooi om als familie en vrienden met elkaar te zijn.

Na de lunch gingen wij met mijn gezin naar de begraafplaats voordat we naar het gemeentehuis zouden gaan. Ik had een grote kopie van het trouwboeket laten maken die we bij het graf van mijn moeder gingen leggen. Het was heftig, emotioneel en ingrijpend. Het klopte zó niet. Daar stond ik dan, in mijn witte jurk bij haar graf. Zorgvuldig legden we de bloemen neer, deden een stap achteruit op het knisperende grind.. Het werd wazig..shit mijn ogen lopen vol! Dit had ik niet gepland maar wat mistte ik op dat moment mijn moeder zeg.. Alle gelijmde stukjes hart braken weer.. En dan komt het moeilijkste moment..We moeten door!  In de auto heb ik even een momentje voor mezelf genomen. Noem het aclimatiseren maar ik moest mezelf even resetten. We gingen naar het gemeentehuis en dat was, gelukkig, weer een heel mooi en blij moment. Gek hè, dat juist op zo’n dag je zo makkelijk lijkt te kunnen schakelen van emoties.

Bij het gemeentehuis aangekomen stond iedereen ons op de wachten. Wat gaaf om te zien dat zoveel mensen de moeite hadden genomen om te komen kijken! We liepen naar binnen en moesten wachten in de hal zodat iedereen een plaatsje kon nemen…

Binnenkort deel II…