a443ea467f5d0c346c39971062225a19

Hoe gaat het met je? Goed hoor, alles zo zijn gangetje. Na de normale check en goedkeuring van de verloskundige mocht ik van de onderzoekstafel af komen. Ik ging op de stoel zitten, tegenover de verloskundige. Nou, alles ziet er weer keurig uit hoor! Fijn, ik zal even mijn agenda pakken voor de volgende afspr.. ‘Anne-Marije, hoe gaat het verder met je?’ Ja goed hoor, op het slapen na maar verder alles pri… ‘Het is niet niks he, zwanger zijn en straks een kindje op de wereld gaan zetten die je nooit aan je moeder kan laten zien ..onderschat je het niet?’

Al vanaf het begin, nee voordat ik uberhaupt zwanger was wist ik , dat mocht het ooit zover zijn het naast immens gaaf ook erg confronterend moest zijn. En toen daar eenmaal 2 mooie streepjes stonden op de test denderde er naast heel veel dankbaarheid en blijdschap ook verdriet binnen. Van te voren kun je geen inschatting maken over wat gevoel met je doet en dus liet ik het over me heen komen. Ik wist dat het grootste gedeelte van de tijd ik me goed kon houden, me sterk(er?) kon voordoen maar er waren ook moment die ik heel moeilijk vond aan het zwanger zijn en nu nog vind aan het hebben van een kind maar het niet kunnen delen met mijn moeder. Soms zijn het random momenten. Uit het niets mis ik haar dan verschrikkelijk. Toen ik zwanger was en de 1e echo niet kon delen, de eerste schopjes voelde maar niet even mijn moeder kon bellen of de onzekere 20 weken echo.. ik miste haar vreselijk. Een bakkie doen met mijn dikke buik bij mijn moeder in m’n verlof, samen kleertjes kopen, haar handen op mijn buik als beebje weer eens de circusartiest uithing, de onzekerheid die ik had delen, het huis babyklaar maken en schoonmaken in de laatste weken.. het leek soms wel alsof mijn hart in de fik stond met dit soort momenten. Wat had ik graag.. ja wat had ik dit graag met haar gedaan en gedeeld. Tijdens de intake van de kraamzorg kruiste ze het vakje ‘traumatische gebeurtenis’ aan. Vond ik nogal wat dus dat zei ik ook. De mevrouw van de kraamzorg snapte me maar zei dat ze min of meer verplicht was mijn situatie uit te leggen aan de kraamzorg die mijn kraamweek zou doen. Ik had meer kans om in of na mijn kraamweek vast te lopen met mezelf en daardoor werd er meer uren kraamzorg berekend. Ze vertelde me dat als nieuwbakken moeder je emoties ( horrormonen) behoorlijk met je aan de haal kunnen gaan en ze daardoor naast je lichamelijke herstel juist ook je geestelijke herstel in de gaten houden. Fijn dat er dit soort mogelijkheden zijn en dat je dus zo goed in de gaten gehouden word maar ik vond het allemaal nogal wat. Ik weet niet of ik er nu zo op zat te wachten om met de kraamzorg van alles te delen maar ze verzekerde me dat het echt geen praatgroepje moest voorstellen. Meer een extra ‘checkmomentje’ .

Ik voelde me compleet maar tegelijkertijd zo eenzaam.

Het moment dat Nore geboren werd, en ik moeder werd veranderde mij compleet. Toen ik dat kleine afhankelijke hoopje mens aanpakte was ik sterker en gelukkiger dan ooit. Maar toen ik daarna onder de douche stond en langzaamaan uit mijn ‘bevallingscoconnetje’ kroop voelde ik me naast dat ik me zo compleet voelde ook zo eenzaam. Om 6.30 kwam de familie binnen en naast de 2 opa’s en 2 oma’s die Nore direct in hun harten sloten mistte ik mijn moeder meer als ooit. Ik kon er in de kraamweek gelukkig goed over praten met de kraamzorg. En ook met andere mensen die dicht bij me staan.  Nu Nore alweer ruim 8 maanden ons heel gelukkig maakt zijn er ook momenten dat ik mijn moeder zo mis. Nore haar 1e lachje, haar eerste keer vaste voeding, zelf kunnen zitten, kunnen staan. De onzekerheid of ik het allemaal wel goed doe, het geklooi met haar eczeem, de momenten dat ze zo slecht dronk, zoveel huilde ’s nachts en ik soms radeloos was omdat ik niet wist wat ik moest doen. Wat voelde ik me dan even eenzaam. Mijn hart huilde als ik dat zelf even niet kon.

Soms is het allemaal even heel oneerlijk, ben ik boos, verdrietig en teleurgesteld. Waarom? Ik gunde het haar zo, haar kleinkinderen zien opgroeien er van kunnen genieten. Maar ik gun het mezelf ook zo.. een moeder te hebben en daar mijn onzekerheden mee te kunnen bespreken. Het is niet voor even… het is mijn hele leven lang dat ik haar zal missen. De ene dag gaat beter als de andere en vaak gaat het zelfs ‘gewoon’ goed. Ik mag mezelf gelukkig prijzen met wat en wie ik allemaal heb en dat doe ik ook. Maar het blijft een deel van mijn leven dat ik haar zal missen.

 

Life is a journey 
It can take you anywhere you choose to go 
As long as you’re learning 
You’ll find all you’ll ever need to know 
Break it 
You’ll make it 
Just don’t forsake it 

When there’s no one else, look inside yourself
Like your oldest friend, just trust the voice within
Then you’ll find the strength that will guide your way
You’ll learn to begin to trust the voice within