Wat is het precies en hoe werkt het? Voor iedereen is dat natuurlijk anders maar als je ooit iemand hebt verloren waar je zielsveel van houdt dan zullen de grote lijnen hetzelfde zijn. Waarom ik dit artikel schrijf? Ik wilde voor mezelf eens duidelijk hebben wat rouw precies is en wat het met je doet. Dit is dus mijn mening en mijn ondervindingen. Zoals ik al zei.. bij iedereen is het anders.

Als we de Dikke van Dale erbij pakken is rouw kortgezegd: bedroefdheid, m.n. vanwege een sterfgeval.  Klopt als een bus maar het is ook aardig nietszeggend, vind je niet? Rouw is een persoonlijk stuk verdriet. Wat mij betreft had het ook met ‘a u’ geschreven mogen worden… Rauw.. rauw zo is het en zo voelt het. de a en de u in het midden verklaren ook voldoende trouwens.. au..pijn..95d0d4a1642450f0d8ca7596799665ce.jpg

Rouwen doet zeer en ik denk niet dat dat ooit overgaat. Als je veel van iemand houdt ga je die ook de rest van je leven missen en dat doet pijn. Het is een soort heimwee alleen kun je nooit meer naar huis. Het gevoel dat je soms opgesloten zit in jezelf, samen met je verdriet en je buiten dat verdriet om niets anders ziet. Rouwen is een werkwoord en betekend dus dat je ergens mee bezig moet zijn/ iets aan het doen bent. Tja, wat is dat rouwen.. Je zit in een proces waar je nooit voor hebt gekozen. Rouwen doet zeer, heel veel zeer. Als mensen zeggen dat je doordat je rouwt je dingen verwerkt dan tel ik in gedachten tot 10 om mijn geduld te bewaren. Ik heb namenlijk geen idee hoe je verwerken moet ( als iemand het weet… call me! ) Ik geloof ook niet dat je hoeft te verwerken, wel dat je goed om moet kunnen gaan met je verdriet. En dat hoeft niet in 1 maand, 1 jaar of 10 jaar. Je hebt je leven lang om te leren tenslotte. Nee, het is niet goed om alleen de donkere en verdrietige dingen te zien. Rouwen is vooral houden van. En houden van is mooi. Mooie herinneringen, mooie gesprekken met mensen en doordat je verdrietig bent weet je als nooit tevoren hoeveel je van die persoon houdt. Ik geloof wel dat je iets moet doen met dat rouwen.. in de periode dat mijn moeder in het ziekenhuis lag en de tijd na haar overlijden ben ik gaan schrijven, heel veel gaan schrijven.  Ik moest ergens mijn frustratie,  verdriet en boosheid op uiten en dat deed  ik op papier. Er liggen dus heel wat dagboeken volgeschreven in een kast. Ooit wil ik die graag digitaliseren,  voor nu hoeft dat nog even niet.  Maar goed,  de een schrijft de ander gaat breien, hardlopen of neemt een lesje boksen.  Niets is fout in je rouwproces, ik denk dat dat een belangrijke zin is voor de mensen die eromheen staan. Zij zien het van een afstandje en kunnen makkelijker concluderen dat iemand net een wijntje te veel neemt,  te weinig erover praat of zich teveel afsluit. Aan de omgeving de taak om er te zijn en te luisteren, ja  vooral luisteren.. spreuken_Img16

Rouwen is een raar iets. Je word verplicht ergens mee bezig te zijn wat je helemaal niet wilt.  Buiten dat om gaat het leven in sneltreinvaart  door en moet jij maar accepteren dat je iemand moet missen. Heel verdrietig en frustrerend. Iedereen gaat anders om met verdriet en rouwen is een proces. Waar ik voorheen veel moeite had met een troostende knuffel van iemand kan ik die uitgereikte arm nu steeds beter accepteren.

Ja, ik rouw de rest van mijn leven nog..omdat rouwen houden van is en dat gaat nooit meer over . Maar dat betekend ook dat juist omdat ik weet dat het leven zo kwetsbaar is, ik ook maximaal geniet en alles uit het leven wil halen wat er in zit.

 

Carpe diem.

 

Liefs, Anne