Nummer 26

A mother is she who can take the place of all others, but whose place no one else can take.

De geboorte van Nore

bevalling-steef

Lang getwijfeld. Ga ik zo privé zijn om de geboorte van Nore op te schrijven en te delen? Ja dus! Waarom? Waarom niet.. De geboorte van Nore vond ik een van de meest heftige, emotionele, pijnlijkste maar ook mooiste dagen van mijn leven. Misschien herken je er wel iets in of misschien was jou bevalling wel totaal anders. Hoe dan ook, ik kon Nore helaas niet uit de boerenkool plukken en er kwam ook geen ooievaar aan te pas.. Bij deze dus het eerlijke verhaal over mijn bevalling..( je kan nu nog wegklikken hé..oke dan niet.. zelf weten haha)

Vrijdag 18 september. Zoals je in mijn vorige post over de datum kon lezen hoe het wachten mij verging zal er in deze lap tekst wat meer actie zijn!

Aangekomen bij de Mac bestelde ik een cheeseburger en patatjes. Ik merkte dat de steken in mijn buik steeds regelmatiger kwamen en besloot na de laatste hap toch nog even te gaan timen met de handige app die ik had. Om de 5 minuten en ze hielden een minuut aan.. Volgens René was het toch echt begonnen en hij stond erop dat ik de vk ging bellen. Thuis aangekomen besloot ik naar mijn wijze man te luisteren en haperde ik aan de telefoon’Ehm..ja ik denk dat er iets aan de hand is. Maar misschien ook niet hoor, dus het heeft niet zoveel haast’. De vk antwoorde dat ze er met een halfuurtje was. Dus besloot ik als een malle de ‘troep’ ( die er niet was, want nesteldrang) op te ruimen .Binnen een kwartier ging de bel. In het kort vertelde ik waar en hoe lang ik al last had en ze besloot te  controleren of ik inderdaad begonnen was aan de bevalling. Ook al kun je je van te voren nooit 100% verdiepen in je bevalling, ik had me in ieder geval wel bedacht dat het lang zou kunnen duren. Ik ging met haar naar boven voor het onderzoek en René besloot nog even te gaan gamen. Tenslotte was ik van plan thuis te bevallen dus we moesten het ons maar zo comfortabel mogelijk maken. Boven op bed werd er een matje neergelegd ( die ik nog even verschoof naar René zijn kant..stel dat mijn vruchtwater zou breken bleef mijn kant in ieder geval schoon.. haha ) en de vk checkte 4 cm! Ja, echt wel dat dit dus weeën zijn.. de bevalling was begonnen. Om maar daad bij woord te voegen .. mijn vliezen moesten gebroken worden. Dit deed de vk d.m.v. een soort grote haaknaald. No big deal overigens. Omdat mijn vruchtwater niet gelijk liep mocht ik nog wat rondjes heen en weer lopen en ‘oh ja… mijn man zit beneden te gamen’. Dus René geroepen, hem bijgepraat en in de woonkamer gewacht tot de vliezen echt braken. Ik pufte ondertussen wat weeën weg en na een minuutje of 5 braken mijn vliezen. We hadden op dat moment al een verdenking van een vruchtwaterkakkertje maar duidelijker kon ook niet. Normaal gesproken is vruchtwater helder, dit was een soort van koeienvlaai (I warned you.. je kon wegklikken!) Ik moest naar het ziekenhuis. Bizar hoe snel de dingen dan geregeld worden trouwens. Terwijl ik in de huiskamer mijn weeën opving en een schone tent + broek aankreeg met een kub kraamverband pakte René de ziekenhuistas, maxicosi en belde de vk het ziekenhuis dat we er aan kwamen. Ik mocht gelukkig met René meerijden en stapte vast en zeker heel charmant de auto in en de vk reed achter ons aan. We hadden besloten dat als de bevalling begon, niemand in te lichten. Dit heeft toch niet zoveel zin en mensen maken zich dan misschien alleen maar zorgen. Maar halverwege de straat zei ik tegen René dat ik graag mijn vader wilde bellen.Tenslotte vond ik de situatie ook wat anders omdat ik naar het ziekenhuis ging. Tussen de weeën door verteld wat er aan de hand was ( mijn vader was met Magda in Ouddorp en zijn die avond terug gereden zodat ze in de buurt waren ) en eigenlijk voor ik het wist waren we in Gorinchem. Ik moest in een rolstoel, waar we eerst nog even een foto’tje van hebben gemaakt..(leuk precies midden in een wee.. charming ). René bracht de auto weg en de vk reed mij de lift in. ‘Ik hoop niet voor je dat de lift stil komt te staan meneer, want ik moet gaan bevallen’ zei ik nog tegen de man die bij ons in de lift stond. Arme vent! Overigens is dat volgens mij een soort muurtje om me heen bouwen hoor, want natuurlijk had ik gezonde spanning en wilde dat maar al te graag niet laten merken. Op de kamer aangekomen mocht ik op bed zitten en werd ik geregistreerd. Ik kreeg een bakkie thee en René kwam ook binnendruppelen, hij had ondertussen ook zijn ouders gebeld. Ik werd overgedragen aan de verloskundige en haar team in het ziekenhuis en mijn vk ging weer. Jammer, maar ik voelde dat ik in goede handen was. Bij de controle bleek dat ik 6 cm had..dat ging snel zat dus maar mijn weeën deden nog niet voldoende. Daarom kreeg ik een infuus en wee-opwekkers. Over die krengen kan ik trouwens niets zinnigs zetten. Naar mijn idee ben ik toen van een pijnlevel van misschien 3 naar 10 gegaan. Ik kon me niet echt voorbereiden en kreeg een weeënstorm. Ik pufte me een ongeluk en mijn suiker ( dus energie) daalde dus moest ik suikerdrankjes drinken. Nah.. die combinatie was niet mijn meest favoriete van die avond zeg maar. René liep wat heen en weer te zusteren met natte washandjes en water. Af en toe liep de verpleegkundige naar binnen en op een gegeven moment werd de dienst gewisseld. Op dat moment was ik trouwens al aardig in mijn coconnetje dus het maakte me ook niet zoveel uit. Ik liep nog een rondje over de gang, wat trouwens helemaal niet handig was met dat infuuspaaltje ( stoot, bots etc ) maar vond voornamelijk gewoon rustig liggen op mijn rug het prettigst. Niet teveel poespas, ik overleef het wel, als je me maar met rust laat..zoiets. Ik heb op een gegeven moment om een paracetamol gevraagd maar daar werd om gelachen. Omdat ik er ‘bijna was’ ( ehm… inschattingsfoutje?) kon ik weinig meer krijgen maar pethidine kon ik nog wel krijgen. Klonk prima dus doe mij die maar. Dit is een soort morfine achtige stof die je krijgt dmv een injectie in je bovenbeen. Het nam absoluut de pijn van de wee niet weg maar het zorgde er wel voor dat ik tussen de weeën door mijn ogen even kon sluiten. De pethidine werkte voor ongeveer een uur. ‘Dit wil ik thuis ook René’.

Ik kon op mijn kop gestaan en volgens mij heb ik dat bijna letterlijk gedaan!

Ook kan ik me nog vaag herinneren dat ik gekatheteriseerd werd want mijn blaas moest leeg zodat de baby hopelijk weer iets meer ruimte had. Maar ik geloofde het pas toen ik het in mijn bevallingsverslag terug las..ik heb er dus weinig van meegekregen. Op een gegeven moment werd er opnieuw gecontroleerd hoever ik was.. 10 cm dus we mochten de trossen los gooien.Helaas viel dit stuk gigantisch tegen. Ik perste me suf maar naar mijn idee gebeurde er niets. Ik kon op mijn kop gaan staan ( en volgens mij heb ik dat bijna letterlijk gedaan ) maar niets leek te werken. De verloskundige en de verpleegkundige zagen ook dat dit een moeilijk klusje ging worden en keken al hoofdschuddend naar elkaar.. Overigens was ik inmiddels op. Ik kon in een wee ongeveer 3 keer persen maar na een uur of 2 was mijn kracht aardig weg. Ik greep alles aan wat het team zei maar ik zag aan hun ook wel dat dit een lastig karweitje ging worden. Ik mocht nog meekijken via een spiegel’Kijk dan Anne, je ziet het hoofdje al!’. Heel onwerkelijk om te zien dat ik zo dichtbij was maar het me niet lukte. Uiteindelijk is om 3.48 Nore geboren met hulp van de gezellige belgische verloskundige en haar iets minder gezellige  ‘bestekset’ zullen we maar zeggen en mocht ik haar zelf aanpakken. Daar was ze dan. Een klein, roze opgevouwen minimensje helemaal compleet en gaaf. Wat was ze mooi.. Binnen mum van tijd werd ze even gekeurd vanwege het meconiumhoudenvruchtwater– lekker galgje woord –( ademt ze goed, mondje schoon ed) en toen werd ze afgedroogd en een beetje schoongemaakt en mocht ze bij me liggen. Nore werd voor het eerst aangelegd om te drinken. Maar ze was zo misselijk dat ze niet aanhapte en gefrustreerd raakte dus besloten we even te wachten om haar wat meer te laten ‘aarden’.  Toen al het gerommel aan mijn lijf en Nore klaar was, was er champagne. René en ik riepen ongeveer in koor of we die mochten inwisselen voor een bak zwarte koffie! René heeft Nore aangekleed en we belden de opa’s en oma’s. Overigens begon toen het echte gat in mijn geheugen want ik bleef maar vragen hoeveel ze woog en hoe lang ze was, ik kon niets onthouden. Daar lag ze dan in haar glazen bakkie..ons prinsesje. Bij te komen van haar reis vanuit het veilige en warme subtropisch zwemparadijs naar een voor haar koude omgeving met romantische TL-verlichting. Beeldschoon en adembenemend was ze.

Nore Maria de Ruijter. 3600 gram en 51 cm. 

32.jpg

 

Hoe ik terug kijk op mijn bevalling?  Ik vond het een bijzondere gebeurtenis. Iedere bevalling is pijnlijk maar uiteindelijk is het het wel helemaal dubbel en dwars waard. Dat kleine mensje , wat zo helemaal van jou is.. Wonderlijk mooi.

Zou je het zo weer doen? Nou.. zo… Ik denk dat je 9 maanden een goede voorbereiding zijn! Nu pas ik liever even maar ik weet nog wel dat ik met een maand of 8 heel erg uit ging kijken naar dat mini mensje.. ik kon niet wachten en ik denk dat bijna iedere a.s. moeder dat wel heeft. Dus wie weet, mocht er ooit nog een kleintje komen in huize de Ruijter, ja dan doe ik het zo weer!

Liefs, Anne

 

Hoe verliep jou bevalling? En hoe kijk je erop terug? Als je nog moet bevallen, zie je er tegen op of sta je er blanco in?

 

« »

© 2018 Nummer 26. Thema door Anders Norén.