Nummer 26

A mother is she who can take the place of all others, but whose place no one else can take.

12 augustus

d86286

Ik weet niet hoe deze dag verlopen was als 18 december 2008 alles goed was gegaan. Ik geloof dat er dingen op je levenspad komen en bij de een zijn dit al grote hobbels in het begin van het leven en bij de anders misschien pas later als je stukken ouder bent. Ik geloof dat de een meer voor zijn kiezen zal krijgen als de ander en ik geloof daarbij dat als je verdrietige dingen mee maakt in je leven, je ogen en je hart veel meer open komen te staan. Ik geloof dat een mens sterker is als dat hij denkt dat ie is en ik geloof dat het missen van je naasten je leven lang duurt. 

Vandaag, 12 augustus is de geboortedag van mijn moeder. Waar ik voorheen verjaardag kon zeggen is dit het 8e jaar waarin ze er niet zal zijn. Voor mij is het dus geen verjaardag en valt er niets te vieren. Zij, waar het om draait is er tenslotte niet. Het middelpunt van de belangstelling van 12 augustus komt niet meer. Het is de 8e keer dat ik me besef dat mijn moeder voor altijd 47 zal blijven en niet de 55 jaar die ze qua jaartal zal moeten zijn. 47.. In mijn gedachten en herinneringen blijft mijn moeder dus ook een jonge vrouw. Ze zal geen rimpels krijgen en geen grijze haren, mijn moeder zag er voor haar 47e goed uit en zo zal ze er voor altijd uit blijven zien. Er zal een dag komen dat ik haar zal overleven, als ik ooit 47 word weet ik dat ik het jaar in zal gaan waar mijn moeders leven stopte. ‘Niet aan denken Anne, je bent 26’. En ook al weet ik dat het geen zin heeft om op de feiten vooruit te lopen ik kan je nu al op een briefje geven dat mijn 47e verjaardag overgeslagen gaat worden. Ik geloof trouwens niet dat het in de hemel extra feest is omdat mijn moeder jarig is.. Het zal daar ongetwijfeld iedere dag feest zijn. Ik vraag me wel eens af of ze me zou kunnen zien? Ergens hoop ik van wel, dat ze kan meegenieten van onze levens maar anderszijds lijkt het me van niet. Het moet toch ongelofelijk pijnlijk zijn om je geliefden te zien en er niet bij te kunnen? Ik geloof ook niet dat ze ‘ bij me is’ . Uiteraard zit ze in mijn hart maar ik geloof niet dat ze over me waakt, zeg maar. Ik denk eerder dat als ik bij moeilijke keuzes een beslissing moet maken ik dat vooral met de genen van mijn moeder doe. ( of die van mijn vader natuurlijk) Ik wil mezelf niet voorhouden dat ze hier nog is.. dat is alleen maar pijnlijk want ik kan haar niet zien, vasthouden of tegen haar praten. Ik vind het altijd mooi als mensen dat wel hebben, dat ze echt het gevoel hebben dat die persoon nog bij hun is. Ik weet niet of ik er te nuchter voor ben of dat het zelfbescherming is, misschien van beide wel een beetje. De dagen rond haar geboortedag ben ik automatisch meer met haar bezig. Ik droom meer over haar, denk meer aan haar en kijk wat vaker foto’s terug. Op die manier haal ik me de mooie momenten voor de geest. De verjaardagen die ze wèl heeft gehad het leven dat mooi was met elkaar. Als ik aan haar denk zie ik een krachtige, mooie jonge vrouw voor me. Een sterke persoonlijkheid en een moeder die alles voor haar kinderen over had. Een vrouw waar ik veel van geleerd heb maar waar ik nog zoveel meer van had willen leren. Ik hoop een beetje in de buurt te komen van wie zij was. Ik hoop dat ik een beetje op haar lijkt. Dat ik kan zorgen zoals zij zorgen kon, kan plannen zoals zij dat kon en uit kan stralen wat ik in haar zag.

12 augustus. Ik vier vandaag geen verjaardag maar zal terug denken aan toen en tegelijk vooruit kijken. Ooit.. en daar geloof ik wel in.. zal ik haar zien, zal ik haar kunnen vasthouden en hebben we jaren nodig om bij te praten. We zien elkaar wel weer..

« »

© 2018 Nummer 26. Thema door Anders Norén.