912fe11f4e770b521fd17e6b6b8b28dc-1

En toen ineens was het Oktober… 

Waar eind vorig jaar het plan kwam opborrelen om te gaan verhuizen en er in maart daadwerkelijk een te koop bord in de tuin stond is inmiddels de 10e maand van het jaar gestart. Dit hele jaar heb ik mezelf voorgenomen alles omtrent de verhuizing strak te gaan plannen. Dat wil zeggen, me vooral niet proberen druk te maken of in de stress te schieten. Eerst viert René zijn verjaardag  ( augustus), daarna viert Nore haar verjaardag (september ) en als al het feestgedruis voorbij is gaan we een begin maken aan het inpakken. Ai, al het feestgedruis is dus over en dat betekend dat ik mezelf zo af en toe de zolder op bonjour of ik duik het onderhuis in om alvast wat dozen in te gaan pakken met spullen die we (voorlopig) niet meer gebruiken. Ik heb mezelf voorgenomen om alles wat we de afgelopen 2 jaar niet meer hebben aangeraakt weg te gooien..

Maar waar begin je? Mijn smoezenlijst was trouwens ook aardig lang want; in het onderhuis staat voornamelijk gereedschap waar ik de ballen verstand niet van heb en ik ben niet zo’n fan van onze zolder. Ik heb geen idee wat voor beesten zich daar schuil houden en dat wil ik graag zo laten. Oh en die kastjes die ik al eeuwig uit had moeten zoeken stel ik ook liever uit want ook Nore heeft aandacht nodig en ik moet nog koken, wassen, strijken.. Dus. Ik hijs mezelf met een flinke dosis tegenzin de zolder op en staar een minuut of 10 om me heen. Overigens doe ik dit heel superieur door niet naar de houten balken boven me te kijken, stel dat ik wat zie bewegen.. Jeetje, wat verzameld een mens een hoop troep zeg. Ik pak de eerste doos beet en doe hem open. Aah… Nore haar babykleertjes. Ik pak er een paar uit en vraag me af hoe ze dit ooit heeft kunnen passen. Dat kleine roze broekje met die grappige strikjes en o kijk nou, haar 1e pakje.. dat kleine mutsje met die lieve stipjes erop.  En onderop de doos vind ik haar laarsjes. Die kocht ik 6 dagen na de bevalling, mijn eerste momentje even weg uit het huis. Alleen de auto in ( au) en naar de Hema ( waar ik helemaal gek werd van het tl-licht ). ‘Anne, doe die doos dicht’. Shit, weer een half uur tijd verspild, kom op doorpakken! Ik pak een andere doos en zie daar de fotoboeken van René in zitten. Aah, wat schattig, kleine René. Ik blader door zijn fotoboeken heen en verdwaal mezelf even helemaal in de wereld van baby René als ik schrik van gehuil onder mij. Nore word wakker van haar middagslaapje. Nu al? Ik kijk op mijn horloge en zie dat ik al 5 kwartier op de zolder niks zit te doen.. En dat met waarschijnlijk hele families spinnen om mij heen..

Morgen weer een poging wagen..