Donderdag 25 december 2008, 1e kerstdag.

Om 05:00 vanmorgen werden we gebeld door de IC afdeling. Het gaat niet goed met je. Je bent erg onrustig en je waardes dalen. Je hoofd zit weer vol epileptische activiteit en de dokters adviseren om naar het ziekenhuis te komen. Voor het geval dat..

In de auto luisteren we voor de 10e keer naar de cd van The Lion King maar dat maakt me niet uit. Alles beter dan het vrolijk geklets van de radiomakers op deze onheilspellende morgen. De rit kunnen we inmiddels allemaal dromen en stilzwijgend rijden we naar Dordrecht. Het voordeel van dit tijdstip is dat de meeste stoplichten op groen springen zodra je aan komt rijden. Ik kijk voorzichtig naar m’n vader. Een gespannen gezicht met als doel zo snel en veilig mogelijk bij het ziekenhuis komen. Bij het ziekenhuis aangekomen nemen we de trap ( sneller ) en komen uiteindelijk bij haar kamer aan. Kamer 5.

Inmiddels hebben de dokters je weer aardig kunnen stabiliseren. Het was weer erg onrustig in je hoofd. Doordat de dokters tijdens je operatie te laat hebben opgemerkt dat je zonder zuurstof was zijn je organen aangetast en heb je naar alle waarschijnlijkheid een hersenbeschadiging. Dit uit zich onder ander in epileptische aanvallen. Je krijgt een hoop medicatie om de epilepsie te onderdrukken en steeds als ze deze af willen bouwen gaat het mis. Heel heftig want ze kunnen  niet steeds het risico lopen om je slaapmedicatie af te bouwen want iedere aanval kan weer meer beschadiging geven.  Om 7 uur ’s ochtends besluiten mijn broer en ik weer naar huis te gaan. Gelukkig past familie op Marieke en nu de situatie weer stabiel is willen we ze aflossen en even bijpraten. Een uurtje later komen mijn vader en andere broer ook binnen. Ik maak Marieke wakker ( wat fijn dat ze gewoon door slaapt en gelukkig niets heeft gemerkt van onze heftige ochtend) en kleed haar aan.

Om toch een beetje het kerstgevoel te houden begin ik aan het eten voor vandaag. De overbuurvrouw heeft een rollade voor ons gemaakt en ik maak een salade en wat smeerseltjes voor op brood. Na het eten stap ik met pa  de auto in weer op weg naar het ziekenhuis. Terwijl ik bij je bed zit kijk ik naar buiten. Het uitzicht is nutteloos maar ik  weet dat er achter dit gebouw een wereld in kerstsfeer is. Families zijn gezellig aan het eten met elkaar en wellicht worden er kado’s uitgepakt. Zal ons kerstkado nog komen? Komt alles goed? Dat moet toch wel?

Vrijdag 26 december 2008, 2e kerstdag. 

Ik word wakker en focus me voor een moment waar ik ben. Nog voor ik mijn ogen een beetje scherp stel ruik ik het, in het ziekenhuis. Volgens mij krijg je die geur nooit meer uit je neus. Vannacht heb ik met pa geslapen in de familiekamer, zo fijn dat dat kan!Mijn oom en tante zijn vannacht tot 1 uur geweest.  Ook hoorde ik pa er vannacht nog een keer uitgaan, volgens mij heeft hij nog een tijdje bij je gezeten.De zuster komt binnen met 2 glazen verse sinaasappelsap en brood. Wat zijn ze lief hier, wat zorgen ze goed voor ons. In de loop van de ochtend gaan we weer naar huis. Ik slaap nog wat bij en kleed ’s middags Marieke leuk aan want we gaan straks naar familie. Het is goed om met en bij elkaar te zijn, te eten en te praten. Dat deden we altijd dus dat doen we nu ook. Wat een fijn gevoel is het om te weten dat je terug kunt vallen op je familie, dat ze er zo voor ons zijn ondanks dat ze het zelf ook moeilijk hebben met de situatie. Na het eten ga ik met René weer terug naar het ziekenhuis. Ik vind het een naar idee dat je daar alleen ligt, mam. Wat later komen ook pa, de jongens en de Marliezen. In de avond druppelt er nog wat familie binnen en René en ik besluiten weer naar huis te gaan. Ik kijk nog even naar je en geef je een kus.

Dag mam, tot morgen weer! Ik hou van je.