Het staat er, de titel van deze blog en eigenlijk zegt het genoeg. Dit ben ik en dit zal ik altijd zijn. Het is een feit. Er is niemand die hier iets aan kan veranderen. Ik ben Anne, en ik ben een moeder zonder moeder. Ik post dit stuk absoluut niet om medelijden te wekken, noch om mensen aan het huilen te maken. Ik post dit omdat ik het van mij af wil schrijven. Want tussen alle gezellige receptjes en weetjes is dit ook wat ik ben. Dat ik als klein meisje van een jaar of 7 moeder wilde worden ( en kapster, dolfijnentrainster, cadeautjesinpakster en prinses, maar dat is een ander hoofdstuk) stond voor mij vast.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Poppenmoeder

Niets mooiers als je eigen kind dragen en baren (au!) toch? Hoe gaaf moest het zijn om een kleine mini versie van jezelf op deze aarde te zetten? Nou, mij leek het wel wat. Maar goed, ik werd ouder en kreeg andere prioriteiten ( gelukkig maar, haha). Ik werd 17 en René kwam in mijn leven. Ik selecteerde overigens niet op daddyskills, maar als ik het dan toch mag zeggen, ik heb een hele goeie! Na mijn opleiding kreeg ik een baan en besloten we te gaan kijken voor een huis. Deze vonden we in de vorm van een mooi karakteristiek huis aan de dijk en we maakten trouwplannen. 21 juni 2013 beloofden we elkaar het jawoord en we hebben genoten van onze tijd als newlyweds. Vakanties naar het Caribisch gebied, weekenden met vrienden, etentjes.. het kon niet op! Tot er iets begon te kriebelen. Thank God( ja, dat meen ik) mochten we een klein wondertje verwachten. En toen kwam er naast dat ontzettend gelukkige gevoel ook een ander gevoel los. Want hoe blij en dankbaar ik ook was, het deed vreselijk zeer om te weten dat dit kleine baby’tje nooit kennis zou maken met mijn moeder.

20150714_154157

Babybuik

En het deed ook pijn dat mijn moeder geen enkele echo mee kon, ik mijn kwaaltjes niet met haar kon bespreken en ik me soms gewoon even heel erg eenzaam voelde. Ik gunde uiteraard alle andere vrouwen wel dit geluk maar soms kwam het hard binnen als ik de verhalen hoorde over hoe hun dit soort dingen met hun moeder deelden.   ( Sorry, maar ik zou liegen als ik zei dat het niet zo was) Noem het jaloezie, noem het logisch.. Dit is was het is. Met mijn steeds dikker wordende buik kwam het moment van bevallen steeds dichterbij. Ik merkte dat ik mezelf langzaam af ging sluiten, mij ging voorbereiden op mijn eigen manier. Ik wilde het vooral goed doen vanaf het begin. 18 september begon mijn bevalling en ik kroop mijn  coconnetje in. Ik zou deze klus klaren zonder ( al te veel ) emoties en moest me van mezelf vooral focussen op mijn lijf.  Klinkt streng, maar geloof me dit had ik even nodig. Van vriendinnen tot de kraamzorg, van de dokter tot de verloskundige iedereen vertelde me wat ik vooral mocht doen, mocht zeggen en mocht voelen. Dat ik moest blijven praten en niets moest opkroppen. Heel, heel lief ( echt!) maar ik vond dat ik tijdens mijn bevalling ‘gewoon even op mijn tanden moest bijten’. Ja, dit komt vast harder over dan ik bedoel. Ik weet inmiddels hoe ik kan reageren en wat ik wel en niet aankan. Ik vond dat er na mijn bevalling ruimte was voor emoties, maar nu even niet! Het was zwaar en het was pittig maar op eigen kracht ( yes!) werd Nore 19 september geboren.

 

Word vervolgd…

–> Waarom word vervolgd? Ik vind dit heftige stukken om te delen omdat het puur over mijn gevoel gaat. Het hoeft van mij dus ook niet een grote lange lap tekst te worden. Ten eerste vind ik zelf kortere stukken prettiger lezen en ten tweede is het goed om af en toe even een adempauze in te lassen toch? Bij deze dus..