Nummer 26

A mother is she who can take the place of all others, but whose place no one else can take.

Moeder zonder moeder. Part II

Het was zwaar en het was pittig maar op eigen kracht ( yes!) werd Nore 19 september geboren. 

Volgens mij stopte de hele wereld op dat moment even.. Want daar op mijn buik, lag een heel klein roze mini-mensje. ‘Kijk maar tussen de beentjes wat je hebt gekregen’. Zo leuk, we mochten zelf kijken wat het was.. een jongen of een meisje.. ‘Gefeliciteerd, en hoe gaat ze heten?’ Slik.. ‘Ze heet Nore, Nore Maria’. ‘ Wat een mooie naam, hoe komen jullie daar aan?’ Slik.. ‘Ze is vernoemd naar mijn moeder, mijn moeder leeft niet meer’. ‘Ach lieverd toch’.

40.jpg

Na 9 lange maanden wachten dit zo samen te zien liet mijn hart bijna exploderen van liefde. Deze 2 zijn me zo lief.. René verblikte en verbloosde niet tijdens de bevalling. Naar mijn idee kon die ook zo’n wit pakje aan en gezellig meezusteren.

 

Na een (HEERLIJKE) douche en een hoop geknuffel kwamen om 6.30 de opa’s, oma’s en oom’s en tante’s kennis maken met ons meisje. Als eerste kwam mijn vader binnen. Slik.. ‘Wat zou ma dit gaaf hebben gevonden he’. Nou en of ze dit gaaf had gevonden! Want moet je zien, zo’n lief vertederend meisje. Ze was gek op baby’s dus ze had het vast fantastisch gevonden om kleinkinderen te krijgen. Toen de familie weg was kwam er een zuster binnen om te vragen of we nog iets nodig hadden. We waren aan het wachten op de kinderarts en ik had bedacht dat ik me vast aan ging kleden want…duurt lang! Ze hielp me met mijn tas en ondertussen hadden we een kletspraatje en kwamen ineens uit op Marieke. Nouja, ineens. Marieke zal vast een bekend koppie hebben in het ziekenhuis dus zo ‘ineens’ was het ook niet. En toen viel het even stil… ‘Ach meisje, ik ken je verhaal, jou moeder was geopereerd…Dordrecht…hernia..fouten’ Slik… Na een knuffel van de zuster en een goedkeurende handtekening van de kinderarts kwamen we met een baby rijker thuis. En daar was onze kraamverzorgster ( dit gaat ze teveel eer vinden, maar ik doe het lekker toch) wat een SCHAT! We hebben in de kraamweek (h)eerlijk kunnen praten. Ik ben nu eenmaal geen jankerd maar ik kon wel mijn ei bij haar kwijt. Ze luisterde, moederde een beetje over me en heeft me ontzettend verwend! Een uit duizenden! ( ik vond vooral die middag-bakkies-cappuccino-op-de-bank heerlijk, met beschuit, of chocola… )

Na de kraamweek begon het leven weer een beetje te wennen met zo’n klein popje erbij. Ik twijfelde over dingen, wilde eigenlijk alleen advies van mijn moeder maar wist dat dit niet kon. Ik heb me ( voor mijn doen) echt ‘eroverheen’ moeten zetten door dingen te vragen aan anderen. Met dank aan een stel lieve schoonzussen, mijn schoonmoeder en Magda kon ik de meeste privedingetjes beantwoord krijgen.  En toen was daar ruimte voor mijn gevoel. Want ja, het deed vreselijk zeer, het scheurde de wond weer open in mijn hart en ik voelde me heen en weer geslingerd tussen emoties. Dit was niet hoe het hoorde! Ja,ik mis mijn moeder, ik vond het vreselijk om van te voren te weten dat ik dit ging voelen, dat mensen zich zorgen maakten om mij maar misschien vond ik het nog wel erger dat ik me zorgen maakte om mezelf. Want tijdens de intake van de kraamzorg kreeg ik 10 uur extra en deze werd geschaald op ‘instabiele thuissituatie’. BAM! Natuurlijk is het fijn dat ze hier rekening mee houden en ik weet dat het psychisch wel eens anders had kunnen gaan want ja, dat is eigenlijk wat ze ermee bedoelen. Ik vind het goed dat er in deze vorm van zorg zo goed naar de persoon word gekeken maar als het om jezelf gaat is het toch ineens een ander verhaal. Ik ken mezelf aardig goed, maar ik had nu echt geen idee hoe ik zou reageren en wat ik zou voelen. Want ik zou echt niet de eerste zijn die er aan onderdoor zou gaan.

Maar hé, ik voel me goed, ik ben er rustig onder en zit lekker in mijn vel. Ik hoef de schijn niet op te houden want als ik een off-day heb accepteer ik die, ja ik kan huilen ( ècht waar!) en ik ben soms boos. Maar ik kan het kaderen, kan relativeren en ik ben gelukkig. Het is een feit dat mijn leven zonder moeder moeilijk is maar het is ook een feit dat sinds ik moeder ben ik gelukkiger ben.

Ik heb de vraag vaak gehoord na de geboorte van Nore: ‘Is het niet heel verdrietig/moeilijk/confronterend nu? Ja, dat is het! Ja het is moeilijk en ja ik moet soms huilen omdat ik verdrietig ben. Het is confronterend en pijnlijk maar bovenal is het mooi. Ik vind het mooi om moeder te zijn en ik ben trots dat ik haar dochter ben…

20160116_174604

Lief meisje van me, je maakt me completer dan ik ooit dacht te worden. Jij maakt me gelukkiger dan ik ooit hoopte te zijn. Jij maakt dat ik een betere versie van mezelf ben geworden. Ik heb je lief, een leven lang!

 

 

 

« »

© 2018 Nummer 26. Thema door Anders Norén.