Onlangs las je hier deel 1 en deel 2 van mijn vakantie in Lapland. Bij deze het 3e  deel van het prachtige Lapland-avontuur. Waan je weer in een witte wondere wereld ..

Dag 5, D-day..Nouja als we de Belgische vakantiegangers moeten geloven dan. Hun huskytocht was een beetje tegengevallen, en dat is nog zachtjes uitgedrukt.Want zoals ze zelf zeiden, waren ze dubbelgevouwen om een boom, van de slee afgevallen en was  alfahond Whiskey niet bepaald vriendelijk geweest. Klinkt als een uitdaging!

Die ochtend reden we naar de logde waar ook de hondenkennel was. Allereerst kregen we slee-les. Achterop je slee,bij je voeten zit een rem. Deze gebruik je om af te remmen als je heuvel af gaat of als de persoon voor je graag de sneeuwengel uit wil hangen. Ook zit er een anker aan je slee. Deze zet je uit als er een stop is. De honden trekken je voetrem namelijk gewoon door. Ook aan de voorkant moest je verankeren als we stopten. Zo loopt niet heel je hondenspan door de riempjes heen. Niet geheel onbelangrijk in die wir-war van tuigjes. Iedereen let op zijn voorganger en als iemand zijn evenwicht verliest of we moeten stoppen, roepen we hard ho en steken onze hand op! Heuvelopwaarts is het wel zo aardig om met je honden mee te rennen ( de slee mee te duwen ) maar vooral niet vergeten om er heuvelafwaarts weer op te springen, anders ben je de slee inclusief honden kwijt. Voor ieder zijn slee worden 4 honden ingespannen. 1 alfahond en 3 volgers. De bedoeling was dat we zelf zorg droegen voor de honden, van het begin tot het einde. We moesten ze zelf inspannen. Allereerst de 3 volgers. Eerst de achterste 2,daarna de voorste en als laatste de alfahond.  Dit was al gaaf. Je eigen honden inspannen,ze leren kennen. 1 voor 1 haalden we de honden uit de kennel om ze vervolgens in hun tuigje te hijsen. Het duurde even voor iedereen zijn span klaar had en het sein voor vertrekken klonk. De gids ging voorop, ik was de een na laatste en mijn vader sloot de groep af. De zenuwen gierden stiekem een ietsiepietsie door mijn lijf want eerlijk is eerlijk, het is nogal wat hoor.. 4 van die energieke beesten voor je.

Misschien is hij wel opgegeten door beren of bestaat de verschrikkelijke sneeuwman toch!

Toen ik na 5 minuten eindelijk een beetje durfde te ontspannen en voor me uit de roedel van een heuvel af zag racen klonken de woorden van de gids in mijn hoofd: ‘Vergeet de persoon achter je niet in de gaten te houden’. Oh ja, ff kijken hoe mijn vader het er van af brengt. Ik keek achterom en zag…Niets! Shit, man overboord! Kak! Nee, stop!Of, hè wat was het ook alweer… Hooooooooo! Eer dat iedereen de boodschap gehoord had waren we zo’n 100 meter verder. Tuurlijk, we zijn al 5 minuten vertrokken… Tijd voor wat actie! De gids ging met zijn honden kijken waar mijn vader zich bevond en ondertussen maakten wij vast grapjes over waar hij zich überhaupt bevond. ‘Opgegeten door wilde beren of misschien bestaat de verschrikkelijke sneeuwman toch’.  ‘ De oudste beland weer in de penarie hoor’. ( Sorry pap! ) Na 10 minuten begonnen we ons toch lichtelijk zorgen te maken. Er is toch niet een afgrond in de buurt he.. In de verte zagen we een stipje aan komen, shit 1 stipje..dat was onze gids. Hij kon mijn vader niet vinden en vertelde met zijn ietwat grappige accent: ‘Theu are leuking with thie sneuwsceuters, your dad is unfeundable’ Grapje zeker? Maar nee, het was geen grapje en onze melige stemming sloeg toch om in lichte paniek.

En toen, gelukkig ging de telefoon van de gids. Ze hadden hem gevonden en hij kwam deze kant op met zijn slee. Tijdens het inchecken van zijn honden hadden ze per ongeluk 2 Alfahonden voorop gezet en deze konden het niet goed met elkaar vinden. Terwijl wij dus met het bergje af naar beneden gingen besloten de honden van mijn vader een wedstrijdje eigenwijs te doen en een andere kant op te schieten. Vervolgens kregen ze ruzie en besloten ze hun Alfa capaciteiten op elkaar te botvieren, letterlijk want ze vraten elkaar zo ongeveer op. Mijn vader pakte beide beesten bij de bek en stond daar dus net zo lang tot er uiteindelijk hulp kwam.. Wat een held hè, mijn vader. Ooit was ie al de sterkste man van de camping en nu dit! Hij zou koninklijk onderscheid moeten worden! ( Overigens.. dit is wat mijn vader ons verteld heeft hé..niemand was er bij…)

Afijn, we dwalen af. 1 hond kon gewond en al terug de kennel in en werd geruild voor een iets minder dominant exemplaar.  En toen konden we ècht beginnen aan onze 3daagse huskeytocht.

De volgende keer lees je hoe de huskeytocht verder verliep, dat als je een scout in het midden hebt dit geen garantie is voor een warm vuurtje en zie je foto’s van het prachtige Noorderlicht wat we zagen.

 

Liefs, Anne