Nummer 26

A mother is she who can take the place of all others, but whose place no one else can take.

Autorijden

De normaalste zaak in de wereld mocht je een rijbewijs in het bezit hebben. Het verplaatsen in een auto van A naar B. Vond ik ook, tot ik Nore kreeg. Ineens werd dat hele autorijden best nog een dingetje.

Zoiezo duurt het ongeveer een half uur langer voor we de deur uit zijn. Tas inpakken, Nore haar schoenen aan. Nore wil haar schoenen niet aan, Nore wil haar laarzen aan. Janken als ze haar laarzen niet aan mag, ik trek toch stug haar schoenen aan om het na 5 minuten op te geven omdat ze deze alweer uit heeft en met ogen vol krokodillentranen haar laarzen stijf vast blijft houden. Oke, oke jij je laarsjes aan nu je jas even pakken Nore. Nee, niet je zomerjas je winterjas, het is koud buiten. De geschiedenis herhaalt zich. Terwijl Nore stampvoetend met haar laarzen haar zomerjas beet blijft houden en op de grond gaat liggen zodra ik alleen haar winterjas laat zien trek ik ondertussen mijn eigen jas en schoenen aan. Tijdbesparend zeg maar. Even later stappen we de deur uit. Nore parmantig op haar gifgroene laarsjes met gekleurde zomerjas en een dikke colsjaal om. Nore begint meestal hard te rennen als ik de deur van de auto open maak zodat ik er achter aan kan hollen. Ik zal dit verder niet uitgebreid beschrijven maar dit neemt zo’n 5 minuten in beslag voor dat ze – eindelijk-  vastgegespt zit. Hèhè! Zodra ik ook zit start ik de motor en blèren Elly & Rikkert richting trommelvliezen.O ja, da’s waar die hadden we gisteren aan staan. Ik zet snel de radio aan. Waar we ook naar toe gaan, Nore ziet overal dieren. Honden, paarden, koeien, schapen.. ik loei, blaat, hinnik en blaf ongeveer de hele autorit tot we bij bestemming zijn. Nore vind het prachtig en als er even geen dieren te zien zijn dan worden Woezel en Pip er bijgehaald want dit zonnescherm hangt aan de kant van Nore. Vond René overigens niet zo’n goed idee, zo’n knalroze zonnescherm met 2 van die blije tekkels erop maar hij mag zich er niet meer mee bemoeien sinds hij een auto van de zaak heeft. Mij interesseert het namelijk niets hoe mijn auto eruit ziet. Oke, er zijn grenzen maar voor mij blijft een auto vooral een praktisch stuk blik. En op wat eisen als airco en een grote kofferbak maakt het me eigenlijk niets uit. Inmiddels is Nore van het dierenrijk over gegaan op ‘BIEM’. Dit roept ze als we hobbels rijden. 3 x raden hoe ze aan dit woordje komt? ( Ja, precies dat youtubefilmpje.. Biem! Bij iedere drempel op de weg hoor ik achter me ‘Jaaaa, Biem!’ en zie ik beide handjes in de lucht gaan. Meestal zingen we en kletsen we samen in de auto tot we bij bestemming zijn. Maar heel soms kijk ik in mijn achteruitkijkspiegel en zie ik een hangend hoofdje met 2 dichte oogjes. Mega schattig vind ik dat en zonde als we eenmaal thuis zijn dat mijn kleine meisje dan wakker gemaakt moet worden. Overigens voor niemand leuk want Nore heeft een klein wakker-worden-humeurtje zeg maar.. En dat betekend dus dat het moment dat zij haar gifgroene laarsjes op de stoep zet het hele ritueeltje opnieuw af speelt. Nore rent weg, ik ren erachteraan. Nore wil haar laarsjes niet uit en gooit haar krokodillentranen in de strijd. Mevrouw houd stug haar rits vast want ook haar jas gaat niet uit. Ondertussen trek ik mijn jas en schoenen uit en heeft Nore zich inmiddels ‘verstopt’ achter het gordijn, al na-sniffend. We zijn weer thuis…

 

Liefs, Anne

 

« »

© 2017 Nummer 26. Thema door Anders Norén.