Nummer 26

A mother is she who can take the place of all others, but whose place no one else can take.

Minimijlpaal: de 1e keer straf.

Je kinderen straf geven is nogal een term. Waar de een haar kind op een prachtig, moederlijke en liefdevolle manier aan kan spreken en rustig uit kan leggen dat ‘je beter niet op de muren kunt kleuren’ is de ander meer van het ‘kop bij kont pakken’ soort. Ik was er van overtuigd dat als ik ooit moeder zou worden ik iets meer in de 1e categorie zou vallen. Mijn kind toespreken, aankijken en uitleggen waarom iets niet mocht paste helemaal bij de manier van opvoeden die ik voor ogen had. Valt dat in de praktijk even tegen!

Er staan 20 maanden op de teller van Nore. Inmiddels is het afhankelijke baby’tje uitgegroeid tot een dreumes met een zeer, zeer eigen willetje. Waar mijn stappenteller makkelijk 10.00 stappen op een dag telt denk ik dat ik met het woord nee ook een aardig eind in de buurt van de 10.000 kom. ‘Nee, Nore je mag niet kleuren op mama’s witte muren.  Nee Nore, je mag niet op de bank springen. Nee Nore, auto’tjes door de kamer gooien mag ook niet’.  Oké, tot dusver allemaal dingen die ze gewoon nog moet leren en waar we vooral volhardend in moeten zijn. Maar mijn eigenwijze dreumes heeft het eetmoment ook tot een kliermoment gebombardeerd. Op het moment dat ze in haar kinderstoel moet begint het gemier. Beide beentjes door 1 gat van je kinderstoel is een beetje gek, aan de hete pannen zitten vind je moeder niet zo tof en staan in de kinderstoel mag ook niet. ( ze mag ook niks hé.) Afijn, dat tuigje zit er niet voor niets dus vastklikken dat kippetje en een bordje eten opscheppen voor mevrouw. Ai, dat had ik niet moeten doen want als Nore het ergens niet mee eens is… Binnen een nanoseconde zit alles onder het eten behalve haar bord en haar mond. ‘Nee, Nore.. we gaan gewoon eten, kom op’. Dat had ik niet moeten zeggen. Haar -tot dan toe redelijk- grappige geklier gaat over in een waterval van tranen mèt geluid. Oh-oh.. Boos en huilend hangt Nore over de tafel, smijt haar bord op te grond en schreeuwt iets in een -gelukkig- onverstaanbare taal. Maar goed dat dit alles niet ondertiteld is.. Naast haar eigen wil heeft ze een behoorlijk volhardend karakter en alles wijst erop dat ze echt niet gaat stoppen met haar driftbui. Tja, wat doe je dan? Na wat luttele en vooral hopeloze pogingen om haar ietwat te bedaren of stiekem toch een hap in haar mond te stoppen, tenslotte staat haar mond ver genoeg open, geven we het op. Mijn kind gaat voor het eerst op de gang. ‘Mama heeft gezegd dat het niet mag en als jij niet luistert moet je even op de gang staan. Als je stil bent mag je weer aan tafel komen zitten’. Zo, dat was een veel te lange zin voor een meisje van 20 maanden maar ik stopte er nog wel snel wat moederlijke en liefdevolle wijsheid in. Als een malle de gangdeur dicht want mevrouw is razendsnel! 

Daar zit je dan, te eten terwijl er een soort minisirene in de gang afgaat. Negeren, negeren… ze moet hier van leren. Dat rijmt niet voor niets hè! Ik tel de minuten op de klok af want ik heb voor de eerste keer een 3-minuten momentje ingepland. 3 minuten lijken me lang genoeg om haar even duidelijk te maken dat dit gedrag niet gewenst is en in 3 minuten kan ik een halve maaltijd wegwerken. Win-win! Inmiddels kijken 2 paar grote, boze, waterige ogen me aan achter de ruiten van de deur en eten wij zonder smaak ons eten op. – Ik moet trouwens ook ineens denken aan het liedje huilen is voor jou te laat-...Klokslag 2:50 maak ik de deur open en valt de minidreumes me in de armen. Mamaaaa. Er volgt een gesnik en gehoest in mijn oor en ik voel hoe haar krokodillentranen inclusief verse snottebellen mijn nek bereiken. ‘Zo, Nore gaan we nu weer lekker eten meisje? Je moet wel luisteren hè naar papa en mama’. Jaahaaaa. Oke, we zetten haar weer in de stoel en geven haar weer een stukje brood. Neeee..Nijneee. ‘Nee Nore, we zijn aan het eten en gaan geen Nijntje kijken’. Nijne, Nijne..

De eerste keer ‘straf’. Mag dat ook een kleine minimijlpaal zijn? Luisteren moet ze ook leren maar poe, het is me het gedoetje wel hoor!  Laat het grote opvoeden maar beginnen! Oh, enne.. dit is allemaal met een grote glimlach geschreven hoor.

Liefs, Anne

Hoe doen jullie dit? Hebben jullie een mat, stoel, trap of gang waar je kind even tot rust moet komen? En hoe lang hou je dit vol? En belangrijker..werkt dit? 😉 

 

« »

© 2017 Nummer 26.