naamloos

Nee, dit is niet een maniertje om meer mannen mijn blogs te laten lezen maar sinds een X aantal weken zijn wij in het bezit van 2 auto’s.  Ik hoor je denken, lekker boeiend Anne.. Nouja, valt wel mee. Als je mij kent weet je dat ik 0.0 interesse heb in auto’s, zie ik niet aan een auto van welke merk die is en vind ik een auto mooi op basis van de kleur.  Toen we er vorig jaar achter kwamen dat we in verwachting waren was het in de ogen van René niet meer dan normaal dat onze Alfa plaats moest maken voor een groter exemplaar. Dus Nore was geboren en meneer zat al flesjesgevend auto’s te kijken op het internet. We besloten rond de zomer 2016 onze Alfa vaarwel te zeggen en een andere te kopen. Voorlopig konden we namenlijk nog prima vooruit met onze auto, alles paste erin. Ik vond dat meneer voor een auto moest sparen dus we hadden een autopot die langzaamaan steeds voller werd. Zomer 2016 werd januari 2016 want we konden van de oom en tante van René de auto kopen want zij deden een andere. Buitenkansje dus we hoefden er ook niet lang over na te denken. Maar goed, bloed kruipt waar het niet gaan kan, een 2e auto leek toch ook wel handig. Jep, ook van mijn kant dus tussen de flesjes en luiertjes door struinde meneer weer verder op het internet. We wilden eerst een oude Mini kopen zodat René er ook lekker aan kan rommelen maar ik zag het al gebeuren dat ik halverwege dan een auto aan moest duwen omdat hij dienst weigerde dus besloten we toch een wat nieuwer auto’tje te kopen. Voorwaarde was klein maar fijn dus kwamen op de Citroen C1, Peugeot 107 of een Toyota Aygo uit. We hadden wat voorwaardes zoals airco en een 5deurs dus René ging op zoek. Op een zaterdag was het zover, meneer had een route uitgestippeld, Nore werd ge-entertaint door opa en oma en we gingen op weg naar Oud-Beijerland. Daar aangekomen stond de Toyota al klaar en zo te zien waren we niet de enige met interesse, maar goed wel de 1e. We wilden wel op voorwaarde onze auto inruilen en de meneer van de garage liep met ons mee naar onze Alfa. Na wat goedkeurend blikken ( dat beloofde veel goeds) moest de motor worden gestart. René draaide de sleutel om en er klonk een prachtig brommend geluid van de motor, tenminste dat vond ik. Want ik zag René bleker worden en binnensmonds iets zeggen wat vast niet heel netjes is geweest.. Tadaaa lekke uitlaat! Tja, wanneer sta je naast je auto met een draaiende motor? Niet zo vaak dus het was ons niet opgevallen ( oké mij, ik rijd bijna altijd in de auto, René word opgehaald voor zijn werk )en zo hard was het nou ook weer niet. Ik kon me wel herinneren dat ik in die week de ruiten moest krabben en ik dus de motor al had laten draaien en vond dat ie klonk als een soort verkouden bijtje, maarja…deze autoleek dacht er verder niet over na.. Dus wij stonden mooi voor Jan-met-de-korte-achternaam daar.  Dus de autoverkoper en René doken onder de auto om te zien of ze iets zagen. Onze auto schijnt een mooi onderkantje te hebben ( René zijn woorden hé, haha) en er is geen roest te zien. Versleten kon dus niet en nu zou het wel eens kunnen zijn dat er een of andere pakking niet tussen is gezet/niet is aangedraaid/iets in die categorie.. ook was er iets met een hitteschild dat niet goed vast zat.. Ik was het spoor allang bijster en zat met mijn hoofd alweer lekker thuis maar de garagemeneer wilde toch onze gegevens want als het nou wel makkelijk gemaakt kon worden had hij wel interesse in de Alfa. Wonderlijk, maar oke! We probeerde de garage te bellen want in Oud-Beijerland was geen garage maar alleen een showroom maar op zaterdagmiddag zijn ze niet open, bummer! Natuurlijk gingen de mensen die net na ons voor de Toyata kwamen kijken een proefrit maken dus besloten wij pas op de plaats te maken en nog even door te crossen naar Gorinchem want daar stond nog een Peugeotje. Terwijl wij een proefritje maakte in dit leuke koekblikje keek de garagemeneer onze auto na. Nouja, natuurlijk was ons mankement niet te verbergen maar ook hij had interesse in de Alfa. Wel wilde hij dat we deze eerst na zouden kijken wat het was maar we konden toch een mooie deal maken. Bij deze ben ik dus de trotse eigenaar van een station, een koekblikje en een man die héél wat jaartjes niet meer mag zeuren voor een nieuwe auto! En met dat laatste ben ik misschien wel het meest blij!

Oh ja, nu staat er een potje in de kast met bestemming: ‘nieuwe fiets Anne’. En pas nadat deze fiets er is praten we verder over velgen/strepen over het dak/geluidssystemen en dat soort ongein!