Nummer 26

A mother is she who can take the place of all others, but whose place no one else can take.

20 weken echo

Vrijdag 12 januari.

Terwijl ik in de auto zit en het langsrazende landschap in me opneem voel ik de spanning toenemen. Daar gaan we weer op naar Utrecht. De laatste keer dat we hier reden is zo’n 2.5 jaar geleden. Ook met een klein en zeer geliefd wondertje in mijn buik. En terwijl we het ziekenhuis binnenliepen, de witte muren ons omringden en ik toch maar koffie nam kreeg ik een bepaald soort rust over me. Het zit wel goed. En het zat ook goed! Want ongeveer 20 minuten later verscheen daar een prachtig mini-mensje op het scherm met alles erop en eraan. Daar gaan we weer.. in deze maand vol herinneringen mogen we ons kindje gaan bekijken.

Maandag 8 januari

Sinds een paar weken voel ik het kindje ontzettend goed. Overdag wat minder want dan word het vast lekker in slaap gewiegd.( Hoewel lekker.. ik word zeeziek als ik eraan denk dat ik in dat drukke lijf van mij zou moeten relaxen..) Maar ’s avonds op de bank of in bed geeft 2.0 met regelmaat een buikfeestje. GENIETEN, met hoofdletters inderdaad. Ik voel me, in tegenstelling tot wat weken eerder, ook supergoed. Mijn energie is terug, ik slaap goed(!) en voel me ondanks mijn steeds dikker wordende buik fit. Alles wijst er dus op dat het goed gaat. En toch.. dat knagende gevoel. Bij Nore had ik dat niet, had ik ook echt het idee dat het wel goed zat. En hoe graag ik ook zou willen dat dat gevoel terug komt bij deze zwangerschap, ik voel het een stuk minder. Ik merk dat ik onzekerder ben, veel benieuwder ben naar deze echo omdat ik wil horen dat het goed zit. Ik wil dat er iets bevestigd word. Het blijft hoe dan ook spannend zo’n 20 weken echo. Een beetje vertrouwen dus..

Naast het onzekere gevoel ben ik ook nieuwsgierig. Vrijdag horen we of er een jongen of een meisje in mijn buik groeit. Zo bijzonder om het dit keer wel te weten. Niet leuker of minder leuk als bij Nore, waarbij we het niet wilde weten, maar anders leuk. Straks kan ik bewust gaan shoppen en de witte afdeling een beetje links laten liggen..hoewel.. witte babykleertjes blijven stiekem gewoon het schattigst! Of ik voorkeur heb voor het geslacht.. tja die vraag hoort er blijkbaar bij want hier heb ik al meerdere malen antwoord op moeten geven. Simpel gezegd: nee. Al zou het voor het kiezen zijn bij de Appie, ik kies met mijn ogen dicht. Het maakt mij echt niet uit. Ik gok dat René zijn ogen wel open zou houden mocht hij kiezen en toch iets meer neigt naar blauw.. maar hé, neem het hem niet kwalijk. Straks zit die jongen met een huis vol hormonen.. Toch maar weer een blauwe muur in de woonkamer om het geheel wat mannelijker te maken René? Op het moment van posten van dit blog weten wij het al.. en blijft het nog heel even een verrassing zodat we onze familie het eerst kunnen vertellen.

Wat denken jullie? Word ons gezinnetje uitgebreid met een stoere knul of komt er weer zo’n mooi meisje bij?

 

Liefs, Anne

« »

© 2018 Nummer 26. Thema door Anders Norén.