Ik staar al een tijdje naar het witte scherm voor me. Eigenlijk omschrijft het prima wat ik niet op kan schrijven, een groot en leeg, wit vlak.  Mijn vingers zoeken de letters maar weten niet welke zin ze moeten vormen. Ik stop dus weer even. Mijn hoofd maalt, heeft de laatste dagen overuren gedraaid en nog maalt het door. Flarden van herinneringen komen voorbij, ’s nachts durf ik mijn ogen niet dicht te doen, bang voor de zoveelste nachtmerrie die voorbij komt razen. We zijn 9 jaar verder.

Ik heb getwijfeld of ik de zoveelste blog online moest gooien, de zoveelste we zijn weer een jaar verder blog. Wat kan ik nog toevoegen aan al die woorden die al gezegd en geschreven zijn? Want veel meer valt er niet te zeggen. Het missen is nog net zo aanwezig als vorig jaar, als 5 jaar geleden, als 13 januari 2009. Het scherpste randje is wat versleten inmiddels, omdat dat moet. Omdat doorgaan en vooruit kijken het enige is wat zin heeft. Maar ook botte randen doen zeer. Ik vraag me wel eens af of de dokter die mijn moeder heeft geopereerd nog wel eens terug denkt, aan die gitzwarte dag uit ons leven, 18 december 2008. Zijn nonchalante houding ten opzichte van, laat ik voor mezelf spreken, mij bezorgd me zowel kippenvel als boosheid. Boosheid die tot op de dag van vandaag als een zacht vuurtje ergens binnen in kookt. Zal dat vuurtje ooit oplaaien? Het is een gevoel dat ik wegstop maar zeker niet vergeet. Diep van binnen zit dat meisje van 18 jaar er nog, die haar moeder gigantisch mist. Het meisje dat haar moeder zo hard nodig heeft bij alle grote veranderingen die geweest zijn maar ook nog voor de deur staan. Het meisje dat helemaal niet zonder haar moeder kan, omdat ze een dochter is. En dochters hebben hun moeder nodig.

13 januari 2018. Geen dag om een taart open te snijden die verklapt wat het geslacht van onze baby is. Dat soort dingen kunnen wachten. Het is ook geen dag om in een hoekje te zitten. Het is een dag om te gedenken, om stil te staan en even stil te worden. Bewust te zijn van wat we hebben, dankbaar te zijn. Niet altijd even makkelijk, zeker niet vandaag. Maar ik denk niet dat ze het anders had gewild.

 

Liefs, Anne