Nummer 26

A mother is she who can take the place of all others, but whose place no one else can take.

18 december 2015

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Waar voor de meeste mensen de gezelligste tijd van het jaar aanbreekt, breekt in mijn hart het verdriet weer los. De bijna 4 weken die dan volgen sta ik in gedachte weer in Dordrecht, op de IC, in kamer 5… Iedere dag opnieuw die rit naar het ziekenhuis, vaak met de cd van de Lion King aan ( de musical), nog vaker

het nummer You’ll be in my heart- Phill Collins aan, wat ook op onze trouwkaart stond.  Ja, alles heeft een reden.. De ingang in waar de ziekenhuislucht je tegemoet komt, dan naar rechts, de lift in en daarna door de grote openslaande deuren richting IC.. Intensive Care. En daar, op kamer 5 lag ze. Door de draadjes en slangetjes heen, lag daar m’n moeder. Ik ging vaak aan haar rechterkant zitten, bij het raam. Las de kaarten voor die er gekomen waren, smeerde haar handen in met haar handcreme, vertelde in gedachte aan haar wat me bezig hield en luisterde naar het ritmische geluid van de beademing. Ondertussen volgde ik de monitoren om te zien of er niets veranderd was. Keer op keer probeerde de artsen haar slaapmedicatie af te bouwen om te kijken of ze wakker werd maar keer op keer kreeg ze hierdoor hevige epileptische activiteit in haar hersenen wat er voor zorgde dat ze erg onrustig werd. Het lange zuurstof-tekort tijdens de operatie had voor grote schade gezorgd, zo bleek. Opnieuw moest ze worden geopereerd, op 1 januari omdat er complicaties waren. Opnieuw werd er een fout gemaakt, een grove fout, die niet had mogen gebeuren. Die makkelijk voorkomen hadden kunnen worden! Opnieuw waren we boos, gefrustreerd en verdrietig maar ook kregen we opnieuw kracht van familie en vrienden om weer door te gaan, te vechten voor haar en het recht. Helaas was dit een gevecht die zij niet winnen kon. 13 januari 2009 brak mijn hart. En met mijn hart braken er vele andere harten. Want wat was ze geliefd.. Maar wat doet het dan ook pijn om deze dagen weer zonder haar te moeten. Want na 7 jaar is de pijn niet minder, het verdriet is nog even voelbaar. En als mensen zeggen ‘maar je kan het misschien wel een plekje geven’ denk ik alleen maar ach, er zal geen plek groot genoeg zijn om dit verdriet in te leggen. Want in mijn lijf en mijn gedachten is ze nog even voelbaar en is het verdriet nog even heftig als toen. 2015 is een jaar waarin veel is gebeurd. Hele fijne en mooie dingen, zoals de geboorte van Nore, een prachtig lief klein meisje dat mij moeder maakte. Maar ook met de geboorte van Nore kwam er verdriet los. Het ‘moeder’ zijn is even mooi als dat het heftig is. Meer dan ooit voel ik de leegte. Ik vroeg me tijdens de zwangerschap een hoop af waar ik geen antwoord op kon krijgen, had haar graag meegenomen naar een echo en wat had ik het mooi gevonden als ze Nore vast kon houden, kon knuffelen..Wat voelt het soms dan oneerlijk dat dit niet kan, dat ik het niet met haar mag delen. Ook krijg ik in februari,als alles goed gaat, een neefje/nichtje erbij… weer een klein wondertje waar ik nu al van hou. En ook dit jaar mocht ik weer genieten van m’n kleine, alhoewel ze nu een stuk groter lijkt, nichtje Mara.( want lieve schat, wat maak je ons allemaal gelukkig!)  We bleven gezond, deden leuke dingen en hebben weer mooie herinneringen gemaakt. Maar ook dit jaar waren er weer momenten die extra moeilijk waren, hebben we afscheid moeten nemen en ben ik teleurgesteld geweest. Ik ga niet in een blog met mijn vinger wijzen naar die mensen, want ze weten het zelf wel, dus zijn er verder geen woorden voor nodig.

Terug naar de decembermaand. De maand van lichtjes, de kerstgedachte en gezelligheid. Ik doe met alles mee, in mijn huis hangt kerstversiering, ik stuur kaarten en er branden lichtjes. Maar er brand ook zeker een kaarsje, bij de foto van m’n moeder. Een kaarsje om even bij stil te zijn, te denken aan en te houden van..

18 december, 1e en 2e kerstdag, 1 januari, 13 januari.. ze zullen nooit meer zijn wat ze waren maar ze zijn wel goed met elkaar, met de mensen om wie ik geef. Mag ik je een kerstgedachte meegeven? Denk rond de feestdagen even aan de mensen die iemand moeten missen.. een ouder die zijn kind mist, iemand die zijn broer of zus mist, een opa die alleen is…Juist op die momenten kan iemand wel eens heel hard een knuffel nodig hebben, een blijk van medeleven of gewoon een goed glas wijn! Ik wens iedereen hele fijne, warme dagen toe! Op naar een mooi en bijzonder 2016!

It’s been a long day without you, my friend
And I’ll tell you all about it when I see you again
We’ve come a long way from where we began
Oh, I’ll tell you all about it when I see you again

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

1990

« »

© 2018 Nummer 26. Thema door Anders Norén.