Nummer 26

A mother is she who can take the place of all others, but whose place no one else can take.

Moeders voor Moeders.

Nerveus legde ik de test weg.. Niet kijken, gewoon neerleggen en als je je aangekleed hebt mag je gaan kijken. Na een paar minuten liep ik terug naar de wasbak waar ik hem op had gelegd. Met een schuin oog keek ik ( alsof dat helpt..) en daar stonden ze…2 streepjes in het scherm! Vorig jaar in januari kwam ik erachter dat ik zwanger was, door het dolle waren we! Ontzettend gelukkig dat het ons gegund was en heel spannend om het nog even voor ons te moeten houden. Die dag in januari, dat ik erachter kwam dat er een kindje in mij groeide was ik op internet een beetje aan het lezen. Ik zag rechts in beeld een klein bannertje knipperen, moeders voor moeders stond er met paarse letters. Klikkerdeklik, eens zien wat dat was.

Geluk kun je delen. Moeders voor moeders wil de kinderwens van stellen met vruchtbaarheidsproblemen vervullen. 

Logo_MvM

Ik kon moeders voor moeders niet, dus las verder want het boeide me enorm.  Vanaf week 6 tot week 16 van je zwangerschap verzamelen ze urine  omdat het hCG hormoon in deze periode het hoogst is. Dit hormoon word gebruikt voor het maken van geneesmiddelen voor vruchtbaarheidsbehandelingen. Wauw, ik zou dus stellen kunnen helpen met mijn urine. Leek me niet zo’n moeite dus ik melde me aan. Ik werd diezelfde avond gebeld om een afspraak te maken. Een weekje later was het zover. Als eerste werd er gevraagd of ik nog een test wilde doen om er zeker van te zijn dat ik echt zwanger was en nog steeds stonden er 2 mooie strepen. Daarna werd er uitgelegd wat er verwacht werd van me. Zoveel mogelijk urine opvangen in speciale kannen en deze werden wekelijks, anoniem, opgehaald. Als dank kreeg ik een prachtige en warme wikkeldoek die ik nog steeds gebruik als ik met Nore naar het CB ga. En toen was het ehm..nouja, plassen zeg maar. En opzich is dat niet zo’n probleem als je zwanger bent! Tot de 16 weken heb ik het gedaan en ja, ik had er echt niet altijd zin in om ongemakkelijk boven een kannetje te plassen met een dikker wordende buik, maar iedere keer dat ik mijn inzameling buiten zette omdat het opgehaald werd hoopte ik dat er mede door mij een vrouw steeds dichterbij het vervullen van haar kinderwens kwam. Ik vroeg me af waarom er zo weinig bekendheid voor was in ons dorp. Bij de dokter of de verloskundige had ik nog nooit een foldertje gezien van MvM. 

Het blijkt dat niet iedereen ‘oke is’ met het MvM concept. Vanuit bijvoorbeeld geloofsovertuigingen zijn er mensen die het niet juist vinden om op deze manier misschien toch een kindje te kunnen krijgen. Prima, niet iedereen hoeft dezelfde mening te hebben maar ik vind het zonde dat er daardoor ook veel mensen niet weten van MvM. Als er een folder bij de VK of dokter zou hangen dan is het alsnog ieder zijn keuze toch? Daarom bedacht ik me door middel van deze blog wat meer bekendheid te geven aan MvM.

Via Instagram heb ik een heel lief en mooi mens leren kennen. Beschuit zonder muisjes is haar IG naam.. Beschuit zonder muisjes.. De 1e keer dat ik het las kreeg ik kippenvel, hoe confronterend is haar naam, vind je niet? Hieronder verteld zij haar verhaal. Zij is een van de redenen waarom ik mee heb gedaan aan Moeders voor Moeders en ik hoop dat ze met haar verhaal mensen inspirieert om mee te doen met MvM maar meer dan alles gun ik haar een kindje, een eigen mensje van haar en haar man.Lieve beschuit zonder muisjes, dankjewel voor je bijdrage aan dit stuk. Ik vind je een dappere vrouw met een heerlijk gevoel voor humor!

Haar verhaal:

Toen ik aan mijn moeder trots vertelde dat we waren gestopt met de anticonceptie, ging het onderwerp snel over moeders voor moeders, mijn moeder had hier zelf aan meegedaan. Ik had nog nooit van moeders voor moeders gehoord, maar al snel vond ik via internet allemaal informatie. Nooit gedacht dat ik het zelf nodig zou hebben om ons een kans te geven op een klein wondertje!

 In 2014 hebben wij besloten om voor ons eerste kindje te gaan. Het leek zo makkelijk en we dachten echt dat we zwanger het jaar uit zouden gaan, maar helaas bleek dit toch anders te gaan dan dat wij hadden gehoopt. Al snel kwamen wij in contact met de gynaecologie en ging het balletje rollen. Na wat fertiliteitsonderzoeken in het ziekenhuis kregen wij te horen dat ik geen eisprong had. Begin 2015 startte ik met medicatie. 5 dagen lang een dosis clomifeencitraat (clomid) en als mijn follikels mooi gegroeid waren, mochten wij de pregnyl prik zetten. Dit medicijn wordt gebruikt om je eisprong op te wekken en wordt dus gemaakt van urine van zwangere vrouwen.

 De medicatie sloeg goed aan en we kregen iedere ronde een tijdstip wanneer het de beste tijd was om te vrijen. Dit was zwaar. Vooral als je echt geen zin hebt, maar het moet! Het maakt het romantische idee van een kindje krijgen niet echt mooier. Maar toch deden we het! Na een paar rondes waren we nog niet zwanger. We hebben uiteindelijk een zaadonderzoek gedaan en daar kwam uit dat de zaadcellen goed waren, maar het aantal was onder gemiddeld. We hebben toen een pauze ingelast en zijn op vakantie gegaan. Ondertussen waren we toen al een jaar verder.

Na onze vakantie zijn we weer opnieuw gestart met de medicatie. Tevens weer een zaadonderzoek en weer dezelfde uitslag. We mochten starten in augustus 2015 met IUI (Intra-uteriene inseminatie. IUI is een behandeling waarbij bewerkt zaad van de eigen partner in de baarmoederholte wordt gebracht).Na 2 pogingen gingen alle alarmbellen af bij de gynaecoloog en ze twijfelde of dit wel de behandeling voor ons was. Na wat onderzoeken (uitgebreid zaadonderzoek in het AMC) en wat besprekingen met andere artsen gaven ze ons weinig kans dat we met IUI zwanger zouden worden. Boem! Weer een klap in ons gezicht..

 Wij kregen te horen dat we op de wachtlijst werden gezet voor IVF (In Vitro fertilisatie. `In glas bevruchting`. Bevruchting van een eicel buiten het lichaam, waarna het embryo weer in het lichaam wordt geplaatst). We mochten, als we dit wilden, doorgaan met IUI. Dit zijn we dan nog steeds aan het doen en nu wachten we totdat we in maart mogen starten met IVF.

Ik ben zelf op een leeftijd waarop veel leeftijdsgenootjes mama en papa worden. Momenteel 24 jaar en dus nog vrij jong. Maar als ik hun vertel over moeders voor moeders, weten ze (net als ik toen) niet wat het is. Sommige zijn er ook totaal niet geïnteresseerd in of denken er niet bij na hoe belangrijk het is voor vrouwen met vruchtbaarheidsproblemen dat deze urine wordt ingezameld. Het is in mijn ogen een kleine moeite om dat ‘gouden goedje’ op te vangen en in te leveren. Alle beetjes zijn mooi meegenomen en ik hoop dat iedereen die mama wordt of net zoals wij een kinderwens hebben, zich echt gaan verdiepen in het moois wat moeders voor moeders doet! Het is zo belangrijk dat dit medicijn blijft bestaan!

Wij vechten nog even door voor onze grote wens. Mocht je het leuk vinden om mijn verhaal te volgen? Ik post regelmatig updates op mijn Instagram pagina ‘Beschuitzondermuisjes’. 

Ben je nieuwsgierig geworden naar MvM of wil je meer informatie? Neem dan een kijkje op de site: www.moedersvoormoeders.nl

 

« »

© 2018 Nummer 26. Thema door Anders Norén.